විහිළු තහළු , කවටකම් වලින් මහ ගෙදර පිරී ඉතිරී යයි. මගේ අම්මා සහ ඇගේ සහෝදරියන් හතරදෙනා විටින් විට කොක්හඩලා සිනාසෙයි. එය ළිද ළග සංගමයකට හපන් ය.
"මගෙ අම්මේ .. උඔලගෙ කටවල්වල සද්දෙ".....
ආච්චි අම්මා මුහුණට නො රිස්සුම් ගතියක් ආරූඩ කර ගන්නට උත්සාහ කළත් එය ව්යර්ථ වී යයි. කෙසේ වෙතත් ඈ ඒ සියල්ලකට ම ආදරේ කළ තරම් ඇගේ දෑස් දුටු සැණින් ඕනෑම කෙනෙකුට කිව හැකිවෙයි.
ආච්චිඅම්මාගේ ආදරය සෙනෙහස සීමා වූයේ අපට පමණක් නොවේ. වත්ත පහල කඩුල්ල අසල නිතර ම පාහේ පුංචි පාද 4ක් 6ක් එහෙ මෙහෙ යනවා දැකීම සුලබ දසුනක් විය. අවට විසූ සෑම පුංචි දරුවෙකුට ම ඈ අසීමිතව ආදරය කළා ය.
"ආච්චියේ.... මෙන්න කවුද ඇවිල්ලෝ "....
එහෙටත් මෙහෙටත් ඇඔරෙමින් බිම බලාගෙන වැලි කැට ගනින පුංචි උන් දුටු විගස ආච්චිඅම්මාට වහා සැල කරන පණිවුඩකරුවන් අපි වෙමු. ක්ෂණයකින් ඈ කඩුල්ල වෙත ඉගිල්ලෙයි. ආහාර පිරවූ කුඩා මලු කිහිපයක් ඒ සෑම දරුවෙකුගේ ම අත තබයි. මගේ අත්තම්මාගේ අතින් බත් කටක් නොකෑ අයෙක් ගමේ වෙයිනම් එය අරුමයකි.
"කෝ අප්පා.... කොයි වෙලාවටද පටන් ගන්නෙ"...
"අම්...මේ.... එන්න...කෝ".... ආ....නේ"....
පොඩිහිටියන් එක ම ගාලගෝට්ටියක...
පවුලේ අවුරුදු උත්සවය ඇරඹෙයි. ප්රධාන තරග සංවිධායක මගේ අම්මායි. තරග ලැයිස්තුවට බනිස් කෑම, යෝගට් කැවීම, ඉදිකටුවට නූල දැමීම, අලියාට ඇස තැබීම, ගෝනි පැනීම, බාධක දිවීම , කණාමුට්ටිය ආදී තරග රැසක් ඇතුළත් වේ. මේ සියල්ල සාමාන්ය තරග වුවත් සියල්ල ම පාහේ නවක වදයට සමානය. බනිස් වෙනුවට පරණ පාන් කැවීම, බයිසිකල් පොම්පයකින්වත් පිම්බිය නො හැකි බැලුම් පිපිරවීමට සිදුවීම ඒ අතරින් කිහිපයකි.
"ළමයිනේ... අයියෝ..... මම ඊයෙ අලුතින් මිදුලට අතුරපු බොරළු ටික" ...
මගේ ලොකු අම්මා තරග අස්සේ ඉදලක් අතැතිව ප්රතිසංස්කරණ කටයුතුවල නිරත වෙයි.
"මම කිව්ව උඹලට ඕක දිරල කියල.. කෝ ඇහුවද"...
"ඇති ඔයින් ගියා ... හතර හන්දි කඩාගන් නැතුව"...
"චුක්කියො.. ගෙනෙන් රෙදි පටියක්වත්"..
දිරච්ච ලණුවකින් කඔ ඇදීමෙන් ලෙලි පතුරු යවාගත් වැඩිහිටියන්ට ආච්චිගෙන් වාග් ප්රහාර එල්ලවෙයි.
"කුරුම්බැට්ටියක් උරිච්චි කරල ගෑවම හරි අම්මේ"....
පුංචි සන්දියේ මතකය අළුත් කරමින් පුංචි අම්මා කියයි.
කෙසේ වෙතත් ආචිචිඅම්මාත් සීයාත් අපටත් වඩා දරු මුණුබුරන්ගේ මෙවන් හැසිරීම් දැකීමෙන් අපමණ සතුටක් වින්දෝය. ඔවුන් දෙපළ තම පවුලේ එකමුතුකමට වැඩි කිසිවක් බලාපොරොත්තු නොවූහ.
ඇත්තෙන්ම අවුරුද්දේ නියම අරුත මේ එකමුතුකම නොවෙද ...
අවුරුදු සුවද - 03 කොටස බලන්න මෙතන ක්ලික් කරන්න
Tuesday, April 30, 2013
අවුරුදු සුවද - 01 කොටස
" හප්පොචිචියේ... මගෙ අවුරුදු කුමාරිගෙ හැඩ...
ඇස් වහක් කට වහක් වදින්නෙපා මගෙ සුදු නෝනට"....
වත්ත පහල කඩුල්ල පනින්නත් කළින් පෙරමගට දුවන් එන මගේ ආච්චිඅම්මගේ වැහැරුණු පුංචි අත්දෙක මගේ හිසේ සිට දෙපතුල දක්වා තුන් හතර වතාවක් ඉහල පහළ යයි.
"මං ලස්සනයිද ආච්චියේ .. ? අම්ම තමයි මහල දුන්නෙ"...
තව තවත් මං ලස්සන යැයි ඇසීමේ බලවත් ආශාවෙන් නැවත වරක් අසමි. ආච්චිඅම්මා ආදරෙන් මගේ මුහුණ සිඹ මා තුරුල් කර ගනියි. මම ඇගේ වැඩිමහල් මිණිබිරියයි.
මේ සියලුම ඇගයීම මගේ අම්මාට හිමිවිය යුතු යැයි මගේ අදහසයි.
මගේ සිත එකවරම සතියක් ආපස්සට දිව යයි. අළුත් අවුරුදු සමයේ මහරගම නගරයට නම් ඇගිල්ලක් ගහන්නවත් බැරි තරම්.
"එකහමාරක් සීයයි... එකහමාරක් සීයයි"...
පදික වේදිකාවේ චීත්ත රෙදි යාර එකහමාරක් රුපියල් සීයට විකිණෙයි. පුංචි පුංචි මල් වැටුණ චීත්ත රෙද්දකින් බෝරිච්චි අත් දමා ගිනිකූරු රැළි තබා අම්මා මසන ගවුම් පොඩිත්තට මම වහ වැටුණා හා සමානයි. සමහරවිට ඒ අවුරුද්දට ම මට ලැබෙන එක ම අළුත් ඇදුම නිසා වෙන්න ඇති. ආච්චිඅම්මාගේ වචනවලින් මගේ ආසාව තව තවත් වැඩිවූවා මිස අඩුවක් නම් වුණේ නෑ..
ආච්චිඅම්මාටත් සීයටත් කවරදාටත් වඩා වැඩ අධික දවසක්..
අපේ සම්පූර්ණ පවුලේ සාමාඡිකයින් 16 දෙනෙක් වෙයි.මම හැරෙන්නට තවත් මුණුබුරන් 4 දෙනෙක් හා එක් මිණිබිරියක් මගේ ආච්චිඅම්මා හා සීයා සතුවෙයි. හිසතෙල් ගාන දිනයේ උදේ රැයින් ම හැම දෙනාම මහ ගෙදරට එකතු වුණේ හරියට මී වදයට රොක් වෙන මී මැහි පොදියක් වගේ.
ගෙට ගොඩවෙනවාත් සමග ම ආච්චිඅම්මාගේ දෙපාවලට නිවනක් නැතිවෙයි. එහෙටත් මෙහෙටත් දුවමින් තේ මේසය ලෑස්ති කරයි. ඇගේ කිසිවකට කිසිම කෙනෙකුට අත ගැසීමට ඈ ඉඩ නො තබයි.
ඇගේ කෙසෙල් කොළේ තවාපු කිරිබතට වඩා මා ආශා කළේ උම්බලකඩ පරාලයක් දමා ගලේ අඹරන ලුණු මිරිසටයි. ඊට අමතරව කොකිස්, මුං කැවුම්, කොන්ඩ කැවුම්, අළුවා, ආස්මී, කෙසෙල් ආදී බොහෝ දේ එහි වෙයි.
තේ බී හමාර වනවාත් සමග ම ආච්චිඅම්මා මගේ අතින් ඇදගෙන ගොස් ඇගේ නිදන කාමරයට රිංගයි. වෙන කිසිවෙකුට ඒ අහල පහලවත් කැරකෙන්නට ඉඩක් නැත.
" අම්මේ සුවද ".....
තවත් මට කට පියාගෙන සිටිය නොහැක. ආච්චිගේ අච්චාරු මුට්ටියේ සුවද නාස්ගුල් හාරගෙන ආමාශයට ම කිදා බසියි. ආච්චිඅම්මා ඇද ළග දණ ගසා ඇගේ ගබඩා කාමරය පෙන්වයි. අච්චාරු මුට්ටියට අමතරව ඇගේ ගබඩාවේ තවත් බොහෝ කැවිලි පෙවිලි වෙයි. මැටි මුට්ටිවල වෙන වෙනම අතුරා කටවල් ගැටගසා අපූරුවට සියලුම දේ නරක් නො වන ලෙස තැන්පත් කිරීමට ඇයට වඩා වෙන කිසිවෙක් සමත් නැත.
මම ආච්චිගේ ගබඩාවේ රස පරීක්ෂක වෙමි. අච්චාරුවේ ලුණු ඇඹුල් බැලීම , ආස්මී වල රටා සැසදීම හා රස බැලීම යනාදී බොහෝ දේ මට හිමිවෙයි. මේ සියල්ලම මට ආච්චිඅම්මා සමග වැඩ අල්ලනවා හා සමාන ය..
දවල් ආහාරය ද ඇගේ අතින් ම සැකසෙයි. කහ බත්, මාළු ඇඹුල් තියල්, අල බැදුම, සලාදය, පරිප්පු, කට්ලට්, පපඩම්, අච්චාරු යනාදී බොහෝ දේයින් කෑම මේසය පිරෙයි.
"අම්මෝ... ඇති ආච්චියේ... තව නම් බෑ "...
කොච්චර එපා කිව්වත් ආචිචිගෙන් බේරිල්ලක් නැත.
මේ අතරතුර ප්රශ්න පත්තරයකට උත්තර බැදීමට මට සිදුවෙයි.
"මිරිස් වැඩිද පුතේ.... දැවිල්ල වැඩි ද" ?
"හොද්ද තව ටිකක් බොර වුණානම් හොද ද මන්ද... කොහෙද උඹලගෙ ලොකුඅම්ම එක්ක කොරන්ට පුළුවන්ද"...
"කෑම රස ද සුදු නෝන" ?....
බඩ කළයක් තරම් දික් කරගෙන පැයක් හමාරක් පුටුවක දිගා වන්නට තරම් අකරතැබ්බයකට මුහුණ පෑමට පවුලේ හැම දෙනාට ම සිදුවෙයි.
" ආච්චි අතගෑවත් ඇති... මා...ර රසයි "....
ඇගේ දෑස් දිලිසෙයි. අපේ මුවින් එවන් වදනක් ආච්චිඅම්මා බලාපොරොත්තු වූ බව මා හොදාකාරව ම දැන සිටියෙමි.
ඇස් වහක් කට වහක් වදින්නෙපා මගෙ සුදු නෝනට"....
වත්ත පහල කඩුල්ල පනින්නත් කළින් පෙරමගට දුවන් එන මගේ ආච්චිඅම්මගේ වැහැරුණු පුංචි අත්දෙක මගේ හිසේ සිට දෙපතුල දක්වා තුන් හතර වතාවක් ඉහල පහළ යයි.
"මං ලස්සනයිද ආච්චියේ .. ? අම්ම තමයි මහල දුන්නෙ"...
තව තවත් මං ලස්සන යැයි ඇසීමේ බලවත් ආශාවෙන් නැවත වරක් අසමි. ආච්චිඅම්මා ආදරෙන් මගේ මුහුණ සිඹ මා තුරුල් කර ගනියි. මම ඇගේ වැඩිමහල් මිණිබිරියයි.
මේ සියලුම ඇගයීම මගේ අම්මාට හිමිවිය යුතු යැයි මගේ අදහසයි.
මගේ සිත එකවරම සතියක් ආපස්සට දිව යයි. අළුත් අවුරුදු සමයේ මහරගම නගරයට නම් ඇගිල්ලක් ගහන්නවත් බැරි තරම්.
"එකහමාරක් සීයයි... එකහමාරක් සීයයි"...
පදික වේදිකාවේ චීත්ත රෙදි යාර එකහමාරක් රුපියල් සීයට විකිණෙයි. පුංචි පුංචි මල් වැටුණ චීත්ත රෙද්දකින් බෝරිච්චි අත් දමා ගිනිකූරු රැළි තබා අම්මා මසන ගවුම් පොඩිත්තට මම වහ වැටුණා හා සමානයි. සමහරවිට ඒ අවුරුද්දට ම මට ලැබෙන එක ම අළුත් ඇදුම නිසා වෙන්න ඇති. ආච්චිඅම්මාගේ වචනවලින් මගේ ආසාව තව තවත් වැඩිවූවා මිස අඩුවක් නම් වුණේ නෑ..
ආච්චිඅම්මාටත් සීයටත් කවරදාටත් වඩා වැඩ අධික දවසක්..
අපේ සම්පූර්ණ පවුලේ සාමාඡිකයින් 16 දෙනෙක් වෙයි.මම හැරෙන්නට තවත් මුණුබුරන් 4 දෙනෙක් හා එක් මිණිබිරියක් මගේ ආච්චිඅම්මා හා සීයා සතුවෙයි. හිසතෙල් ගාන දිනයේ උදේ රැයින් ම හැම දෙනාම මහ ගෙදරට එකතු වුණේ හරියට මී වදයට රොක් වෙන මී මැහි පොදියක් වගේ.
ගෙට ගොඩවෙනවාත් සමග ම ආච්චිඅම්මාගේ දෙපාවලට නිවනක් නැතිවෙයි. එහෙටත් මෙහෙටත් දුවමින් තේ මේසය ලෑස්ති කරයි. ඇගේ කිසිවකට කිසිම කෙනෙකුට අත ගැසීමට ඈ ඉඩ නො තබයි.
ඇගේ කෙසෙල් කොළේ තවාපු කිරිබතට වඩා මා ආශා කළේ උම්බලකඩ පරාලයක් දමා ගලේ අඹරන ලුණු මිරිසටයි. ඊට අමතරව කොකිස්, මුං කැවුම්, කොන්ඩ කැවුම්, අළුවා, ආස්මී, කෙසෙල් ආදී බොහෝ දේ එහි වෙයි.
තේ බී හමාර වනවාත් සමග ම ආච්චිඅම්මා මගේ අතින් ඇදගෙන ගොස් ඇගේ නිදන කාමරයට රිංගයි. වෙන කිසිවෙකුට ඒ අහල පහලවත් කැරකෙන්නට ඉඩක් නැත.
" අම්මේ සුවද ".....
තවත් මට කට පියාගෙන සිටිය නොහැක. ආච්චිගේ අච්චාරු මුට්ටියේ සුවද නාස්ගුල් හාරගෙන ආමාශයට ම කිදා බසියි. ආච්චිඅම්මා ඇද ළග දණ ගසා ඇගේ ගබඩා කාමරය පෙන්වයි. අච්චාරු මුට්ටියට අමතරව ඇගේ ගබඩාවේ තවත් බොහෝ කැවිලි පෙවිලි වෙයි. මැටි මුට්ටිවල වෙන වෙනම අතුරා කටවල් ගැටගසා අපූරුවට සියලුම දේ නරක් නො වන ලෙස තැන්පත් කිරීමට ඇයට වඩා වෙන කිසිවෙක් සමත් නැත.
මම ආච්චිගේ ගබඩාවේ රස පරීක්ෂක වෙමි. අච්චාරුවේ ලුණු ඇඹුල් බැලීම , ආස්මී වල රටා සැසදීම හා රස බැලීම යනාදී බොහෝ දේ මට හිමිවෙයි. මේ සියල්ලම මට ආච්චිඅම්මා සමග වැඩ අල්ලනවා හා සමාන ය..
දවල් ආහාරය ද ඇගේ අතින් ම සැකසෙයි. කහ බත්, මාළු ඇඹුල් තියල්, අල බැදුම, සලාදය, පරිප්පු, කට්ලට්, පපඩම්, අච්චාරු යනාදී බොහෝ දේයින් කෑම මේසය පිරෙයි.
"අම්මෝ... ඇති ආච්චියේ... තව නම් බෑ "...
කොච්චර එපා කිව්වත් ආචිචිගෙන් බේරිල්ලක් නැත.
මේ අතරතුර ප්රශ්න පත්තරයකට උත්තර බැදීමට මට සිදුවෙයි.
"මිරිස් වැඩිද පුතේ.... දැවිල්ල වැඩි ද" ?
"හොද්ද තව ටිකක් බොර වුණානම් හොද ද මන්ද... කොහෙද උඹලගෙ ලොකුඅම්ම එක්ක කොරන්ට පුළුවන්ද"...
"කෑම රස ද සුදු නෝන" ?....
බඩ කළයක් තරම් දික් කරගෙන පැයක් හමාරක් පුටුවක දිගා වන්නට තරම් අකරතැබ්බයකට මුහුණ පෑමට පවුලේ හැම දෙනාට ම සිදුවෙයි.
" ආච්චි අතගෑවත් ඇති... මා...ර රසයි "....
ඇගේ දෑස් දිලිසෙයි. අපේ මුවින් එවන් වදනක් ආච්චිඅම්මා බලාපොරොත්තු වූ බව මා හොදාකාරව ම දැන සිටියෙමි.
Subscribe to:
Comments (Atom)