“තේ ටික ඇල් වතුර වෙලා”...
“හා හා.. කෝ ඉතිං.”..
“රෑ තිස්සේ නිදාගන්නැතුව නාඩගං නටනවනෙ ”...
පස්ස පැත්තට ඉර එළිය වැටෙනකන් සාලයේ මහ පොළොව බදාගෙන නිදන අපට ආච්චිඅම්මා විටින් විට විත් අප අවදි කිරීමට බලවත් ප්රයත්නයක යෙදෙයි.
“ආ...නේ... තව චුට්ටක් නිදා ගන්න දෙන්න...කෝ”.... මූණවල් කොට්ටවල ඔබා ගනිමින් පොඩිහිටියෝ කියති.
“ළ...මා...යි... නැගිටල මූණ කට හෝදගෙන යන්න ලෑස්ති වෙන්නල ”..
අම්මලාගේ සීනුව නාද වෙයි. මෙවිටදී නම් අවනත වීමට අකමැත්තෙන් වුවත් සිදුවේ. එහෙටත් මෙහෙටත් පැද්දෙමින් නිදි ගැට කඩමින් ඇස් බාගෙට පියවමින් අප නිදා ගත් කොට්ට පැදුරු අකුලන්නෙමු. ළිදෙන් අදින සීතල වතුර බාල්දියකින් සරුවාංගෙම නාවනකන් ඈලි මෑලි ගතිය නැති වෙනවානම් බොරු ය.
“මගෙ අම්...මේ... ඡාති ගො..ඩා...යි.”..
තේ බී අහවර වනවාත් සමග ම ආච්චිඅම්මා කෑම පිරවූ පිගන් අප අත තබයි. ඉදිආප්ප, ආප්ප, රෝල්ස් , කිරිබත් ආදීයෙන් පිගාන පිරිලා ය. ඒ සියල්ල ගිල දමන අපට සීයා බේකරියෙන් ගෙනාපු උණු උණු කිඹුල බනිස් ගෙඩියක් ද ලැබේ.
“පුතේ... දැන් කන්න බැරිනම් ඕක ගෙදර ගිහින් කන්න තියා ගන්න ”... අම්මලා කියද්දී,
“නෑ ...නෑ.. බඩේ තව ඉඩ තියෙන..වා.”.. පොඩිහිටියෝ කටවල් උල් කරමින් කියති.
අවුරුද්දේ ලස්සන ම, නිදහස් ම දවස් එකහමාරක නිමාව.. උදේ එකොළහ පමණ වනවිට නැවතත් අප නිවෙස් බලා පිටත් වීමට සූදානම් වන්නෙමු. ආච්චිඅම්මා මේ අතරතුර නිවසින් අතුරුදහන් වෙයි. විනාඩි දහයකින් පමණ ඈ නැවත පැමිණෙන්නේ ත්රීවිල් 2 ක් ද සමග ය. ඇගේ අතේ ද කුඩා මලු කිහිපයකි.
“ආ... පුතේ... මේං... ගෙදර ගිහින් කන්න “...
“මං එද්දි ආයෙත් ගෙනත් දෙන්නම්කො “...
එසේ පවසමින් ආච්චිඅම්මගේ අතේ තිබූ කුඩා මලු එක බැගින් ඈ අප අත තබයි. එහි ඇත්තේ කඩචෝරු බව අපි හොදාකාරව ම දනිමු. ත්රීවිල් ගාස්තුවද ඈ ගමන නිමා වෙන්නත් ප්රථම ගෙවා හමාර ය.
ආච්චිඅම්මාටත් සීයාටත් අපි සියල්ලෝම දණ ඔබා වදින්නෙමු. ආච්චිඅම්මාගේ අතේ එල්ලී කඩුල්ල තෙක් එන අපට ඇගෙන් මිදී නිවෙස් බලා පිටත්වීමට හිතක් නම් ඇත්තේ ම නැත. බොහෝ විට මගේ ඇස් වලට කදුළු පිරෙන වාර අනන්ත ය. ආච්චිඅම්මාටත් සීයාටත් එය එසේම ය.
“තුණුරුවන්ගෙ සරණයි... රත්නත්තරේ පිහිටයි මගෙ පුතේ “...
“මං එන්නම්කො මයෙ පුතාලව බලන්න “...
ආච්ච්අම්මා නැවතත් පන්සලේ කපු හාමිනේගේ වෙස් ගනියි.
“අනේ ..පුතේ... මගෙ ළමයින්ව පරිස්සමෙන් ගෙදරට ඇරලන්න ”.. . ත්රීවිල් රථ රියදුරාට ඈ කියයි.
“ආ... ඇන්ටි බය නැතුව ඉන්නකො... මං පරිස්සමට එක්කන් යන්නම් ”... ඔහු කියයි.
පොල් පැටෙව්වා හා සමානව එකා පිට එකා නැග ත්රීවිල් රථවලට ගොඩවෙන අප මහ ගෙදරින් සමු ගන්නෙමු. ඒ හැම මොහොතකම මට දැණුනේ හරියට ගම රට අතහැර යනවා වගේ ය. වචනවලට පෙරළිය නො හැකි අමුතු ම දුකක් හිත පතුලේ විය. නිසැකව ම ඒ අපේ පවුලේ ඇති තදබල බැදීම නිසා විය යුතු ය.
අවුරුදු සුවද සෙමින් සෙමින් ගෙවී යයි. අවුරුදු නිවාඩුවෙන් පසු නැවතත් අපි අපේ සුපුරුදු ඒකාකාරී ඡීවිතයට කොටු වන්නෙමු. ඊළග අවුරුද්දට අවුරුදු සුවද පැමිණෙන තුරු ඇගිලි ගනින්නෙමු.
ඒත්........
අපේ පවුලට නැවත ඒ අවුරුදු සුවද හැබැහින් විදීමේ වාසනාව යළි කවදාවත් නො එන බව අපි දනිමු.කෙළි සිනා කවටකම් වලින් පිරි අපේ අවුරුදු සුවද යළි කවදාවත් නැවුම් සුවදකින් පිබිදෙන්නේ නැත. එය එක් අතීතාවර්ඡනාවක සිර වුණු සුවදක් පමණක්ම ය. යළි මතක් කරමින් ඒ සුවද විදිනවා මිස හැබැහින් කවදාවත් විදිය නො හැක.
බක් මාසය අවසානයේදී අවුරුදු කුමරා පලා යන බව අප සැවොම දනිමු. එහෙත් අපේ පවුලේ අවුරුදු දෙවගන අප අතරින් සදහට ම පළා ගොස් අවසාන ය. ඇගේ සුවද , ඇගේ ආදරය, ඇගේ සෙනෙහස සියල්ල ම සදහට ම මතකයක් බවට පත්වී හමාර ය. අපේ අවුරුදු සුවද සදහට ම මළගම් ගොස් හමාර ය.
අපේ අවුරුදු සුවදට අවසානයේ දානමය පිංකමක සුවද එක් විය....
අද .... මගේ ආච්චිඅම්මාගේ වර්ෂපූර්ණ දානමය පිංකම ය...
මගේ ආදරණීය ආච්චිඅම්මේ.... ඔබට අමා මහ නිවන් සුව ම ලැබේවා....!!!!
**************************
____________ නිමි__________________
No comments:
Post a Comment