උදෑසන 7.45 ට පිටත් වුණු දුම්රිය , බණ්ඩාරවෙල ප්රධාන දුම්රිය ස්ථානය වෙත ළඟා වන විට සවස 6.00 ට පමණ ආසන්නව තිබිණ. එතැන් සිට බණ්ඩාරවෙල, කිණිගම දුම්රිය ස්ථානය දක්වා වෙනත් දුම්රියකින් ගමන් ගැනීමට ඔවුන්ට සිදු විය. සමස්ත ලංකා නැටුම් තරඟාවලිය සඳහා පැමිණෙන සියලුම පාසල් කණ්ඩායම් වලට නවාතැන් ලැබුනේ කිණිගම මධ්ය මහා විද්යාලයේ ය.
සවස 7.00 පමණ වන විට ඔවුන් කිණිගම දුම්රියපළ වෙත ලඟා විය. හාත්පස අඳුර හා සමානව ම මීදුම පැතිරෙන්නට විය. විටින් විට හමා යන සුළගින් නැගුණ මද සීතලෙන් ඇඟ පත කිළිපොලා යන්නට විය.
“අ...ම්..මෝ... හිතුවට වැඩිය මෙහෙ මා...ර... සීතලයි...නේ”....
ඒ දෑත් පිරිමැද කම්මුල් මත ස්පර්ශ කර ගනිමින් උණුසුම් වීමට තැත් කරන නයනා ය. මේ අතර සේකර සර්ගේ හඬ අවදි විය.
“ළමයිනේ.. ඉක්මන් කරන්න.. තවත් කළුවර වෙන්න කලින් අපි ඉස්කෝලෙට යන්න බලමු.. පයින් යන්නත් එපැයි” ..
කිණිගම දුම්රියපළින් පිට වනවාත් සමග ම ඉදිරිපසින් පෙනෙන කුඩා කඳු ගැටයක් මුදුනේ කිණිගම මධ්ය මහා විද්යාලය පිහිටියේ ය. සීතලත්, අඳුරත් මැඩගෙන තවලම් පැටෙව්වාක් මෙන් සියලුම බඩු මුට්ටු සමග කණ්ඩායම කඳු ගැටය තරණය කරන්නට පටන් ගත්තේ ය.
“ම..ට නම් ත...ව බෑ..ඈ ... අයියෝ... අම්මේ.... අපොයි බෑ.... බෑ. ..ඈ....ඈ”...
මඳ දුරක් ගිය සයුරි හතර ගාතෙන් ම හිටි තැන ම තත්පලන් දමාගෙන බිම වාඩි විය.
“තව ටිකයි දරුවෝ.. වැඩි දුරක් නෑ.. කෝ ... ළමයි.. සයුරිට උදව් කරන්න”…. බෙර දෙකක් කර පින්නාගෙන සිටි සෙනෙවිරත්න මිස් කිවා ය.
“සයුරි.. නැගිටිනවකෝ.,.. මේ අපිත් යන්නේ.. එක දවසකට බූරු පැටියෙක් වෙන්න බැරි ද” ?
නයනාගේ කියවිල්ලට හැම දෙනාම සිනාසෙන්නට විය.
“කෝ... අත ..දෙන්න”... මානෙල් සයුරි ට උදව් කළා ය. නයනා ද ඉදිරිපත් විය.
කෙසේ හෝ සියලු දෙනාම පාසල වෙත ලඟා විය. ඒ වනවිටත් පාසල් 10කින් පමණ පැමිණි කණ්ඩායම් එහි පන්ති කාමරවල ලැගුම්ගෙන තිබිණ. මොවුන්ට හිමි වුයේ 9B පන්ති කාමරයයි. කාමරයට ඇතුළු වුණු විගස ඇඟේ පටවාගෙන සිටි බඩු බාහිරාදිය සියල්ල ම බිම පතිත කළ සිසුවියෝ තැන් තැන්වල වැටි ගිමන් හරින්නට විය.
ටික වෙලාවකට පසු,
“නයනා... එනවද යන්න ගමනක්”... ? මානෙල් ඇසුවා ය.
“කොහෙද”.. ?
“ඇහෙන්නේ නැද්ද.. සද්...දේ”.... ?
“කෝ... මොක...ක්..ද”... ? නයනා විපරම් කරන්නට විය. මොහොතකින්,
“මොකක්ද ඒ හෝ... ගා...න... සද්දේ”... ?
“එන්නකෝ.. යන්න... තිලකා මිසුත් එනවා අපිත් එක්ක”...
පාසල් වත්ත කෙලවර වනවාත් සමග ම එහි කුඩා දිය ඇල්ලක් විය. තිලකා මිස්ගෙන් මුහුණ කට සෝදා ගැනීමට පමණක් සිසුවියන්ට අවසර ලැබිණි.
“මා..නෙ...ල්.... මා... නෙ... ල්.... පිස්සුද ළමයෝ.... මේ මහ රෑ... කට්ට සීතලේ නාන්...නේ...
ලෙඩක් හැදුනොත් එහෙම... හෙට නටන්න නෙමෙයි වෙන්නෙ .. ඉස්පිරිතාලෙ නවතින්න”...
තිලකා මිස් ඇස් උඩ තියාගෙන බෙරිහන් තලන්නට විය.
ගුරුවරියක් වශයෙන් ඇයගේ මේ හැසිරීම සියයට සීයක් සාධාරණ ය. එහෙත් කෙළිලොල් යෞවනයේ පසුවන තරුණියක සතු අහිංසක දඩබ්බරකම මානෙල්ට ද නො අඩුව ම විය. ජිවිතයේ එළඹෙන යම් යම් අවස්ථාවල් යළි ලැබේ ද නොලැබේ ද යන්න අපට නිර්ණය කල නො හැකි ය. එබැවින් ලද අවස්ථාවකින් ප්රයෝජන ගැනීමේ වරදක් ද විටෙක කිව නො හැකි ය.
රාත්රී 11.00 පමණ විය. විඩාවට පත් සිසුවියෝ සියල්ලෝම පන්ති කාමරයේ එකට වැටී හැකි පමණින් නින්දට ගියහ. හෙට දිනය ඔවුන්ට තීරණාත්මක දිනයක් වන බැවින් ඒ සදහා පුර්ව සූදානමට විවේකය අත්යවශ්ය ම ය. සීතලත්, මහන්සියත් නිසාවෙන් වැටෙන්නටත් පෙර නිදි දෙව්දුව ඔවුන්ව වැළඳ ගත්තා ය. ඒ අතරතුර ගුරුවර ගුරුවරියෝ ළමයින්ගේ ආරක්ෂාව පිලිබඳ සැලකිලිමත් වුහ. මුළු රැය ම නොනිදා පහන් කිරිමට ඔවුන්ට සිදු විය.
No comments:
Post a Comment