නොනිමෙන පහණක් - 2 කොටස

“හ්..ම්..ම්..ම්..හ්...හ්...හ්.”..

කතාවට මුල පිරූ අම්මාගේ ලයෙන් නික්මුණු  දිග සුසුමක්  ඇගේ මුවින් වා තලයට එකතු විය.

“ඇයි අම්මේ.. ?  අම්ම කියන්න අකමැති දෙයක් නම් කමක් නෑ.  ඔන්න ඔහෙ නොකිය ඉන්න”..

අම්මගේ මුහුණේ ඉරියව් සැනෙකින් වෙනස් විය. එහෙත් එහි ගැබ් උණු අරුත මට වටහා ගත නොහැකි විය.

“ඔක්කොටම කළින් මගේ පුතා මට එක දෙයක් ගැන කියන්න ඕන.. හැබැයි ඇත්ත ම කියන්න ඕන”..

“මොකක් ගැනද  අම්ම අහන්නේ”.. ?

“පුතා තවම හිතේ අමාරුවෙන් නේද ඉන්නෙ.. පහුගිය කාලේ සිද්ද වුණ දේවල් නිසා”..

අල්පෙනෙති තුඩක් බිම වැටුණත්  ඇසෙන තරම් නිහැඩියාවක් හාත්පස ම විය. අම්මාගේ මුවින් පිටවුණු වචන කිහිපය අමු අමුවේ ම තුවාලයකට ස්ප්රිතතු වත් කළා වැනි ය. ක්ෂණයකින් මගේ සිත අවරුදු 2ක් ආපස්සට දිව ගියේ  මටත් නොදැනීම ය. අම්මාගේ වමත ඇය ලගට වී සිටි මගේ හිස මත නතර විය. මටත් නො දැනීම මගේ දෑස් තෙත් විය. ආයාසයෙන් මම නැවතත්  හඬ අවදි කළෙමි.

“මට දැන් ඒ දේවල් ගැන වැඩක් නෑ අම්මේ.. කවුරු  නැතත් මට මගේ අම්ම ඉන්නවනේ... මට ඒ හොදටම ඇති”..

“හ්ම්ම්.. මට නො තේරෙන්නේ නෑ මගේ පුතේ.. මේ අම්මට උඹ ගැන නො තේරෙන දෙයක් නෑ..  පුංචි කාලේ ඉදල තාත්තෙක් නැතුවත් උඹව මං හැදුවේ මලක් වගේ..  කවදාවත් උඹට මන් දුකක් දීල නෑ මගේ පුතේ”..

“මං ඒක දන්නව අම්මේ”..

අම්මගේ වචන වලට ඇස් දෙකින් කඳුළු පිට පනින්නේ නැති නම් ඒ මහා පුදුමයකි.

“හ්..ම්ම්... මං අද කියන දේ අහල මගේ පුතා මගේ ගැන වැරදියට හිතන්න එ..පා.... මං  මේ දේ කියන්න හේතුවත් මගේ පුතා මයි”. ..

“අම්ම මොන දේ කිව්වත් මන් කවදාවත් එහෙම නරකක් හිතන්නේ නෑ අම්මේ.. ඉතින් කියන්..න..කෝ.. මන් අහන්  ඉන්නම්”..
 

අම්මාගේ  අතීතාවර්ජනය ඇගේ 16 වන වියේදී සිදුවූවක් විය. කතාවේ  කතා නායකයා මගේ අම්මා ය. ඇය නමින් මෙන් ම හදවතින් ද මානෙල් මලකි. මේ ඇගේ කතාවයි.

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

“නයනා.. කෝ මානෙල්... තවම ආවේ නැද්ද “.. ?

හිමිදිරියේ ම  ලහි ලහියේ ළමයින්ගේ ලැයිස්තුව පරික්ෂා කරමින් සිටි තිලකා ගුරුතුමිය විමසුවා ය. ඇය පාසලේ  උඩරට නැටුම් ගුරුතුමිය වුවා ය. සමස්ථ ලංකා නැටුම් තරඟාවලිය සදහා බණ්ඩාරවෙල බලා පිටත් වීමට සියල්ල සුදානම් විය.

“මිස් .. මිස්... මං ආව”..

“කොහෙද දරුවෝ හිටියේ”..

“නෑ මිස්.. මං මේ දැන් ආව විතරයි”..

“හා.. හරි .. හරි.. ළමයි ඔක්කොම 4 වෙනි පෙට්ටියට නගින්න.. කල්පනාවෙන් තම තමන්ගේ ගෙනාපු දේවල් මතක ඇතුව අතට ගන්න”..

කණ්ඩායමේ ළමයින් 16 දෙනෙක් විය. ඒ සමග ම නැටුම් ගුරුතුමිය වන තිලකා ගුරුතුමියත්, පෙරදිග සංගීත විෂය භාර  සේකර ගුරුතුමාත්, කලා අංශ භාර සෙනෙවිරත්න ගුරුතුමියත් විය. බෙර, තම්මැට්ටම්, සර්පිනා, බට නළා, ඇතුළු වාද්යර භාණ්ඩ රැසක් ද ඔවුන් අත විය.

..”කරුණාවෙන් සවන් දෙන්න.. තුන් වන වේදිකාවට පැමිණි  දුම්රිය බණ්ඩාරවෙල බලා පිටත් වේ.  එම දුම්රිය කොටුවේ සිට බණ්ඩාරවෙල දක්වා ඇති සෑම ප්ර ධාන දුම්රිය ස්ථානයක ම නවත්වනවා ඇත”....

කොටුව දුම්රියපළ දෙවනත් කරමින් යකඩ කටින් එසේ පිට වනවාත් සමග ම ඔවුන් රැගත් දුම්රිය  බණ්ඩාරවෙල බලා සෙමෙන් සෙමෙන් ගමනාරම්භ කලේ ය. ජීවිතයේදී සිදුවන සෑම සංසිද්ධියක ම අප හිතනවාට වඩා වැඩි යමක් ගැබ් ගෙන ඇති බව අපට හැඟෙන්නේ ඒ සියල්ල සිදු වී හමාර වන විටය. විටෙක එය සතුටක් විය හැකි ය. විටෙක එය මහා දුකක් විය හැකිය. මේ යන ගමනේ දී තමන්ගේ ජිවිතයේ පුර්ණ වෙනසක් සිදුවන බව මානෙල් හීනයකින්වත් නොසිතුවා ය.

*************************************************