අවුරුදු සුවද - 03 කොටස

"අපෝ මේ මදි ... තව මොනාහරි හොයන් එන්න ගිහින්"... මම මල්ලිලාට විධාන දෙමි.

"අ..ක්...කේ.... මේං තව 2ක් හොයා ගත්....තෝ".... 

මගේ සහෝදර පාර්ශවයෙන් දෙයක් ඉල්ලුව සැණින් ලබා ගත හැකිය.


අපගේ වාර්ෂික සංගීත ප්‍රසංගයේ පූර්ව සූදානම හා පෙරහුරුව ඇරඹෙයි. ටින් බෙලෙක්ක , බාල්දි, පියන්, පොල්කටු , හැදි යනාදී අඩුම කුඩුම පොඩිහිටි අපේ සංගීත ප්‍රසංගයේ වාද්‍ය භාණ්ඩ බවට පත්වෙයි.


ටිං ටිං ටිං... ටොන් ටොන්... දඩ බඩ... ටක් ටක්... චිස්..... ඩුම්ම්ම්.....

ටෙස්ටින්ග් වන්... ටෙස්ටින්ග් වන්...


සියල්ල සූදානම්... අඩුපාඩුවකට ඇත්තේ ගායක ගායිකාවන් පමණි. වැඩිහිටි සියළු දෙන නිවස ඉදිරිපස නමිනං ගස හා අඹ ගස යටට වී වට මේසයක් දමා ගනියි. ඒ අතරතුර මගේ ආච්චිඅම්මාගේ තේ පැන් සංග්‍රහය ද පිළිගැන්වෙයි.


"ළමයිනේ.. ළ..මා...යි... මේ ඇවිත් තේ බීල හිටින්නල"....


ආච්චිඅම්මා අප සිටින කාමරයට විටින් විට එබිකම් පාමින් මොර දෙයි. උගුරට දෙකට තේ කෝප්ප හිස් කරන අප නැවතත් ආච්චිඅම්මගේ කාමරයට රැස් වන්නෙමු.


"ලොකු මල්ලි... ගිහින් පුංචිට එන්න කියන්නකො"..


ඒ ආරාධනය ප්‍රධාන ගායිකාව වන මගේ අම්මාටයි. බලවත් පෙරැත්ත කිරීම හමුවේ අම්මාට අපගේ ඉල්ලීමට කර ඇරිය ‍නොහැකි වෙයි. පළමු ගීතය හිමිවන්නේ පොඩිහිටියන්ට ය.


සැළලිහිනි කොවුල් හඩ... රැව් දෙන්නා...


ආදර්ශමත් ළමා පරපුරක් මෙන් අප ළමා ගීතයකින් සංගීත ප්‍රසංගය ආරම්භ කරන්නෙමු. මගේ අම්මාද අප හා එක්වෙයි.


දෙවන, තෙවන ගීතය ගැයෙන අතරතුර අනෙක් වැඩිහිටියන්ද එකා බැගින් කාමරය අරක් ගනියි. අපේ ළමා කම කැලේ පනින්නේ මෙවිටදී ය. ආදර ගීත, විරහ ගීත, බයිලා එක පෙළට නන් ස්ටොප් ගලාගෙන යයි.


"අප්...පෝ.... බේස් මදි .... අ...යි...යෝ"....


මියුසික් එක බොක්කට ම වදින්නත් සංගීතය නැගල යන්නත් බේස් ඩ්‍රම් එකක් වුවමනා ම ය. මම ලද අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝඡන ගනිමි. මේ සදහා ආච්චිගේ අල්මාරිය තරම් ගැළපෙන්නක් තවත් නැත. බිත්තියටත් අල්මාරියටත් අතර ඇති ඉඩට රිංගන මම තාලයට අල්මාරියට තඩි බාන්නට පටන් ගනිමි.


මැද භාගයේදී සුපිරි මහා සංගීත ප්‍රසංගයක සෑම ළකුණක් ම හිමි අපේ කණ්ඩායමේ ප්‍රියත ම ගීතය පටන් ගැනෙයි.


අමර පෙම් ලතාවේ... රන් මලක් උදාවේ.....


මේ අතරතුර මගේ සීයාත් ආච්චි අම්මාත් සාලයේ ඇදිපුටු දෙකක දිගා වී අපේ මියුරු සංගීතයේ රසය නිදහසේ විදියි.


"ආ..ච්...චි...යේ... එන්නකො අනේ සිංදුවක් කියන්න"....

ආච්චිඅම්මාත් අප හා එක්වෙයි.


මනරම් ... රැගුමන්...


ආච්චිඅම්මා සැමදෙන පරයන ගීත කෝකිලාවියකි. සැබැවින් ම ඈ රුවෙන් හා හඩින් ලතා වල්පොල මහත්මියට සමානතාවක් දැක්වූවා ය.


මුළු පළාත ම දෙවනත් කරමින් පුරා හෝරා තුනක් හතරක් පැවැත්වෙන සංගීතය අහවර වන්නේ රාත්‍රී 8 ට පමණ ය. ආච්චි අම්මාගේ කාමරයෙන් අප සියලුදෙන නික්මෙන්නේ තැම්බූ කුකුළන් මෙනි. අත පය ලේ වී ඉදිමී සමහරවිට පතුරු ගොසිනි.


"හයි..යෝ.... මේ ළමයිගෙ හැටි"....


"නලනියො... පියන්තියො... චුක්කියො"....... ආච්චිඅම්මා අපේ අම්මලාගේ නම් පිළිවෙලින් අමතයි.


"බලාපල්ල.... මේ .... ළමයි කොරගෙන තියෙන හදියක්"...


ආච්චි අම්මාගේ ආදරය සෙනෙහස ඒ සෑම වචනයක ම නො අඩුව ගැබ් වීය. ඇයට මෙන්ම ඇගේ නාරායන තෙල් බෝතලයට ද පින් දිය යුතුය. සියළු වේදනාවල් එක් තෙල් බිදකින් වාෂ්ප වී යයි.



මේ සියළු දගකාරකම්වලින් වේදනාවල් එමට නො දැනුණා ම නොවේ. එහෙත් ඒ කිසිදු වේදනාවකින් අපේ වින්දනය යටපත් කළ නොහැකි විය. ඡීවිතය තිබෙන තාක්කල් අමතක නො වන මතක රැසක් පොදි බැදුණේ අපටත් නො දැනීම ය. 



අවුරුදු සුවද - 04 කොටස බලන්න මෙතන ක්ලික් කරන්න